Wkurzała mnie ta standardowa plastikowa oprawka, w której oprócz oysterki trzymał także karty debetowe, kredytowe i inne drobne papiery, więc kupiłam mężowi skórzane etui. On natomiast wręczył mi dwie pary słuchawek do telefonu bo niszczę je w zawrotnym tempie… To nic że na kilka dni “przed”… Liczy się gest.

Tylko czy aby na pewno to wystarczające gesty na walentynki?

Z każdej strony słyszę pytania: “co planuję dać/zrobić partnerowi 14stego?”, “czy wiem co on planuje mi dać/zrobić?”, “gdzie pojedziemy, pójdziemy, zabierzemy siebie na wzajem?” i w tym wszystkim jest jeszcze jeden (najwyraźniej dla tubyców ważny) szczegół, a mianowicie “które z nas za to zapłaci?”. Równocześnie zewsząd nachodzą mnie wieści o tym jakie kto ma plany i jak świętował dzień zakochanych w latach poprzednich.

Zdając sobię sprawę z tego że to tylko faza przejściowa i po czwartku każdy wroci już do normalności, staram się dyplomatycznie milczeć, gdyż moje przemyślenia na temat dnia świętego walniętego są (jak mi to nie raz powiedziano) mało popularne. Swoją drogą nie mam czasem siły tłumaczyć się tym wszystkim zadziwionym ludziom że ważniejsze od nocy w drogim hotelu (jakby to romantyczne noce można było spędzać tylko w Savoyu), szampana którego nie pijam, sterty czekoladek od których się tyje, bukietów które i tak zwiędną, wycieczek-niespodzianek do Paryża (w którym byłam raz i obiecałam sobie że noga moja więcej tam nie postanie), czy Wenecji (która regularnie śmierdzi), są te drobne, nic nie kosztujące nas, bardzo codzienne gesty, spokój jaki ogarnia mnie gdy przytulam się do niego po męczącym dniu, jego dłoń głaszcząca moje włosy, śmiech - ten odbijający się w jego oczach, chwile kiedy wygłupiamy się, rżymy pustym śmiechem, idziemy przez park trzymając się za ręce…

Bo czasem najromantyczniejsza potrafii być wędrówka po Tesco, a najważniejsze - bicie czyjegoś serca tuż przy naszym uchu.