Ledwie zaczynał lerfić jej noemy, już jej się drliła klamycja i oboje zapadali w wodomurie, w dzikie prężyny, w rozpaczliwe dystalancje. Ale jeżeli tylko próbo­wał wydęgać jej murtę, pogrążała się w jękliwe wyrgi i musiał rozmitrygiwać kaldurmię, czując jak powoli arnulie spektualniają się, oprzaniają, muleją i w końcu sztywnieją jak trimalsjat ergomaniny, do którego niechcący wpadło kilka fmopii kożaniery.

(”Gra w klasy”, Julio Cortazar)

Polski język nie zalicza się niestety do języków miłości. Jak tu bowiem mówić o pragnieniach, potrzebach, namiętnościach jeśli do wyboru zostają nam terminy medyczne, wulgaryzmy, oraz dziecinne zdrobnienia i wszyskie inne infantylne Wacusie? Poza tym jest przecież jeszcze jeden problem… Nie ma u nas kultury poruszania tematyki intymnej. Mimo że erotyka przewija się w filmach, w literaturze, w sztuce, w życiu codziennym wielokrotnie jeszcze pomija się ją krępującym milczeniem, gasi światło, a dzieciom zakrywa oczy i uszy.

A gdyby tak wejść na ten śliski teren bez obawy? Gdyby tak założyć na chwilę, że TE tematy wcale nie są tak bardzo BE, a my sami nie stajemy się “zbokami” tylko dlatego, że staramy się je unamacalnić?

Pojawienie się (i ogromna popularność) blogów “dla dorosłych” pokazuje tylko jak bardzo potrzebny jest dyskurs w sprawach łóżkowych, jak wielu z nas stara się słowo-tworzyć miłość fizyczną, werbalizować ten jakże ważny aspekt życia w społeczeństwie.

Bo o fizyczności można mówić godzinami, na wiele różnych sposobów i wcale nie trzeba być do tego erotomanem. Można się nią bawić i kłócić na jej temat, można nią podniecać i eksperymentować… Trzeba tylko się nie bać - pozbyć tego idiotycznego piętna zakazanego owocu.